dinsdag 28 juli 2015

LIEFSTE AARON MAAND 31-32


Na een fijn afscheid (nog niet definitief, want in de zomervakantie mag je terug) in de crèche, is het dan eindelijk zover: naar school!




















's Ochtends wandelen we samen naar daar en dan vind ik je al zo'n grote jongen!
Flink stappen, met je rugzakje, altijd al zingend.
Onderweg stop je voor vanalles, slakjes, bijen, bloemen, allemaal worden ze van dichtbij bewonderd. Je ontdekt ook de blaasbloemen.
En dan mijmer ik hoe fijn dat is, zo'n korte wandeling, die we elke dag gaan doen voor de komende 10 jaar en dat ik je zo zal zien groeien.
Want dan komen we op school en ben je nog zo klein...



De eerste schooldag ging heel goed, 's ochtends geen traantjes, niet bij Aaron en niet bij mama en papa.     Bij geen van je klasgenootjes trouwens.
's Avonds begon je te huilen toen ik je mij zag.  Moe. Doodmoe.
Maar je had een heel goede dag gehad, alleen op de speelplaats wat moeilijker.
Dinsdag ochtend ging ook nog goed, in de klas gaat alles goed, op de speelplaats kreeg je het moeilijk.  
Je was aan het huilen toen ik je kwam halen.
Woensdag ochtend ben je beginnen huilen zodra we op school aankwamen.  
Donderdag begon je te huilen zodra ik je kleren aandeed en de hele weg naar school... 
Niet meer al zingend gestapt, ik heb je moeten dragen. Aiai, dat wordt elke dag erger...  
Maar 's avonds komt er een breed lachend kind over de speelplaats naar mij gelopen en ik krijg een overweldigende knuffel.
Vrijdag ben je weer je vrolijke zelve.

Al bij al gaat het heel goed, mijn kleine grote jongen.

Je bent zelf heel veel bezig met klein en groot.
Op een ochtend ga je in je stoel staan en zegt: "ik ben groooooot".
Daarna kruip je af je stoel en gaat op de grond staan: "ik ben klein."

"Ikke grooote berg maken. Te klein. Kan niet. Kan niet grote berg maken."

Bij omi wijs je naar de tuinbergingskist op het terras en vraagt: "wat is dat?"
Omi antwoordt: "dat is een grote kist, he?!"
"Nee, dat is een kleine kist, dat is een grote kist" en je wijst naar de jacuzzi.

"Moet je pipi doen?"
"Nee, toch niet."
"Jawel, ik denk het wel. Ga maar een heel klein pipitje doen op het potje."
"Nee, een groooote pipi op het kleine potje."

"Cirkel tekenen". Dan haal je diep adem.  "Heeleeeele groooooote cirkel tekenen."

"Caminette. Groote caminette." (Camionette)


"Mama, kom we gaan naar de dierentuin. Naar de leeuw kijken. Raaaaa. En naar de zebra's."
zeg je zomaar op een ochtend.  Ongeveer een week nadat je 'nijntje naar de dierentuin' had gezien.
Je zegt het zo ontwapenend, dat ik zin heb om te zeggen, ja, doen we!
Maar we hebben al plannen, het moet twee weekjes wachten.
In de dierentuin mag je een visje geven aan een pinguin, maar verder - buiten de giraffen - interesseren de dieren je niet zo.  Je vind het vooral geweldig om alle paadjes af te lopen en overal op te klimmen.












Je arrageert de dingen wel, op charmante doch dwingeden wijze.
"Groote cirkel gemaakt.  Kijk mama.  En kleine cirkel" (met de treinsporen).
"Mama, mama, kom in de grote cirkel staan!"
Je kan ook heel erg van streek raken als dingen niet helemaal gaan zoals je zou willen.
Laatst was het huilen, huilen, huilen, omdat papa je melkje klaarmaakte in plaats van mama.

We gaan naar zee en je vind het zaaalig in het zand.
Graven, springen, rollen, rennen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...
Zandengelen maken (zoals Nijntje in de sneeuw), in uitgegraven sleuven springen, zandkastelen kapot maken,...











Je hebt schrik van de wind.  En er is wel veel wind de laatste tijd.
Maar aan zee heb je er geen last van.  Het plezier is groter dan de schrik.

Sinds je naar school gaat ben je een beetje hyper en stouter (door de vermoeidheid?)
Je smost weer met je eten en gooit het op de grond.  Daar krijgen mama en papa grijs haar van.
Er wordt ook veel gegooid met andere dingen.
Je krijgt je treintje kapot.
Opnieuw een expert bedtijdrekken.  Ookal ben je zo moe.
Je vertelt niet veel over school, maar je zingt wel veel nieuwe liedjes.
Je taal gaat zelfs achteruit eerst (ook de vermoeidheid? de veelheid aan indrukken?).

Maar na een dikke maand heb je een klik gemaakt en kom je los op school.
Je begint ineens enorm te vertellen, je tetter staat niet stil.
Hele verhalen vertel je, over school, over alles wat je ziet op straat.
Je voelt je nu genoeg thuis op school om ook daar de kapoen uit te hangen.
Ook daar smos je ook met je eten, blijkbaar.  Bokes in je beker water doen.
"Nochtans kan hij wel heel mooi eten als hij wil", zegt de juf.  Ja, herkenbaar!
Je gooit ook andere kinderen hun torens om.  En met zand in de zandbak.
Da's niet tof he!
Je bent ons allemaal aan het testen.

De juf vertelde ook dat je heel goed in je spel zit.
Dat is ook heel herkenbaar en blijft gelukkig zo.
Je speelt nog steeds enorm met treinsporen.  Als het van jou afhing ging je niet slapen en speelde je de hele nacht door.  Je bouwt het liefste viaducten en als je palen op zijn, dan bouw je er met je houten blokken en als die op zijn, met de duplo. Je bouwt ook bruggen over je sporen met duplo.
Je blaast graag bellen en kan dat eigenlijk wel goed.  Je blaast geconcentreerd en gecontroleerd om hele grote bellen te maken!



Op het schoolfeest treedt je op als indiaantje en we proberen op voorhand wat te vissen. Dit komen we te weten: 'niet uit de kring hé!' En je buigt door je knieen en zegt' trommelen'.
We zijn erg benieuwd wat dat gaat geven,zo klein en moeten optreden voor zoveel volk, maar je doet dat keiflink!

Je bent nog af en toe jaloers op zusje (als ze bij mij zit, wil je ook bij mij op schoot en je imiteert haar zodat ik jou ook zou pakken.  Je klautert in de wandelwagen...
Maar je bent ook heel lief voor haar, brengt haar soms speelgoedjes.  En wil haar 's ochtends ook altijd mee gaan wakker maken.  Dat doe je lief en zachtjes. "Zusje, wakker worden"  
Zo zachtjes dat ze er niet wakker van wordt.

Op een keer is zusje aan het huilen en je loopt ernaar toe: "ikke zusje troosten".  Als ik aan het bedje kom, hoor ik je zeggen tegen haar "mama komt, mama komt".   (*** smelt)
Een andere keer als zusje weent, zeg je: "mama zusje nog melkje geven. En nog melkje, en nog melkje en dan genoeg."



Nog wat leukerds om af te sluiten:

 Je neemt zelf een tissue uit de doos en snuit zelf je neus!
Alleen steek je daarna de tissue terug in de doos.

"Mama, ventje tekene."
Ik teken dit:











"Nee, mama, das geen ventje, da's maja de bij!"  (?????)

Je bent heel nieuwsgierig en vraagt om de haverklap: "Mama / papa wat doe je nu?"

Er wordt hier nog steeds veel gedanst. 
Op een ochtend worden mama en zusje wakker door een feestje beneden: " Mama, mama, gedanst rond de tafel, veel muziek!"

Na 'in de gloria' zing je nu ook graag een ander verjaardagslied:
"Happy birthday to joe. In de wei staat een koe. En die koe zegt hallo papa."

Mijn kleine grote jongen, wat is het een plezier om samen met jou te groeien.











maandag 13 juli 2015

LIEFSTE AARON MAAND 27-28-29-30


Na de kerstvakantie hadden we de indruk dat je je had aangepast aan de komst van je zusje.
Maar toen ik in maart terug ging werken en zusje met jou meeging naar de kribbe, kreeg je het opnieuw wat moeilijk.  Dat je nu ook daar je terrein moest delen.  Hoewel je ook wel supertrots was.
Het bedtijdrekken kon weer beginnen...

Op een avond zeg je "Norah" en kijkt me aan.
"Norah?", vraag ik.  Jij: "Ja, Norah."
"Wil je nog eens bij Norah gaan spelen?"
"Ja"
Dus ik regel een bezoekje in het weekend.
Zaterdagmorgen zeg je: "Norah trein".
Ah, komt de aap uit de mouw!  Je wou met haar trein spelen.
Ze heeft een duplotrein "met een knopje", die automatisch rijdt.  Je bent erdoor gefascineerd, maar tegelijk heb je er wat schrik van.  Je loopt er de hele tijd van weg en komt weer terug en je durft zelf niet op het knopje te duwen om hem te doen rijden.
Tot we met z'n allen even niet meer aan het opletten zijn, en je ineens toch op het knopje duwt.
Daarna spring je zo fier als een gieter de hele living rond.
Terecht lieverd, je mag heel fier zijn dat je je angst helemaal zelf overwint.

Ook bij je neefje is er zo'n trein "met knopje" en bij andere vrienden.
Omdat je er zoveel plezier in hebt, krijg je met Pasen ook zo'n trein.  Maar we gaan voor de houten versie.  Kwestie van meer spoor-uitbreidingsmogelijkheden.
Man, je hebt er meteen uuuuuuuuuren mee gespeeld.
We hadden een paar onderdelen achtergehouden, omdat het (zelfs tweedehands) een duur cadeau was, en we die bij andere gelegenheden dan cadeau zouden doen.  Maar het is zo plezant, dat we ze algauw weer uithalen.



Naast treinen ben je ook zot van "bootjes".  Elke avond als we terugkomen van de crèche vraag je: "langs de bootjes rij-jen?".  Dat heb ik aan mijn been, sinds ik dat één keer deed.
Als we aan het einde van de Ridderstraat komen en ik sla af naar links, dan zeg jij: "Nee!!! Andere kant!".  Je weet de weg al, verdorie!
Maar ik vind het niet erg, hoor.  Hoewel een kleine omweg, is het voor mij ook veel leuker om "langs de bootjes" te rijden.  Dat klein beetje vakantiegevoel na de werkdag.

In de auto zingen we mee met een cd van Kaatje Onderweg.  En dat meezingen doe je echt al goed!  Bij de liedjes die te snel zijn, zing je gewoon het laatste woord van elke zin mee.
Dat heb je van mij, denk ik: of ik het nu wil of niet, liedjesteksten gaan mijn hoofd in.  Zo dacht ik vroeger vaak: ze zouden mijn lessen op muziek moeten zetten.
Je zingt heel vaak en verzint soms eigen teksten op de melodie van op een grote paddestoel.
Je favoriete liedje is: "Lang zappeleve, lang zappeleve, ... In de Glo Ri Ja iepiepiep oera!"

Misschien omdat er cake bij hoort.
En ballonnen.
Je blijft zot van ballonnen.
Op een dag is papa aan het stofzuigen en hoort gegiechel achter hem: jij houdt ballonnen boven de stofzuiger, waar ze blijven hangen, door de lucht die eruit blaast.  Wat jij toch allemaal niet uitvindt om mee te spelen!
"Nog ballon opblaase?" krijgen we regelmatig te horen.  Gevolgd door "Koordje aanzette?" sinds je een aflevering zag van Peppa Pig, waar er koordjes aan de ballonnen werden gemaakt.
"Mama 2 balonne, papa 2 ballonne, Aaron geen meer hé." (Je deelt uit en begint ook goed te tellen!)



Verder kan je heel mooi zeggen:
"joejoert" (yoghurt)
"watwies" (sandwich)
 " 't is piep" (als je melk klaar is in de microgolf)
"veeeeel!" (als mama de volumeknop lager draait en jij Kaatje terug luider wilt)
"nog!"  (bij alles wat je leuk of lekker vindt: nog steeds heel gulzig in het leven)
" 't is genoeg geweest he! " ( euh, spiegel, we zeggen dat precies wat vaak?)
"hey, maat" (tegen papa, ook een spiegel!)
"kijk, mama, een bus. Aaneengezet." (je ziet een harmonicabus)


Je blijft ook een springkonijn.
Ons bed als trampoline.
Nog steeds een vast onderdeel van de (lange) avondroutine.  Je daagt jezelf uit.  Legt je aapje, doekje en eendje (ja, de slaapknuffels zijn ook uitgebreid) op een rij en springt erover!
Springt op een avond ook ineens alleen het bed af.  Op de grond.  Mooi landend al buigend door je knietjes.

Dat springen gaat vanzelf, voor andere dingen heb je dan weer drempelvrees.
Voor het potje bijvoorbeeld.
Ik heb er eindelijk maar eens één aangeschaft (shame on me).  Je hebt interesse.  Gaat er zelfs op zitten.  Met kleren aan.  O wee als we suggereren om je pamper uit te doen.
We willen je geenszins "pushen", maar voelen ook aan dat je het wel zou kunnen, gewoon even een zetje nodig.  Dus op een dag doen we toch gewoon de pamper uit.  Je houdt gewoon je pipi op tot je een pamper krijgt.  Op het potje gaan zitten doe je wel, maar er pipi in doen, ho, maar!
We laten het zo.
Enkele weken later proberen we nog eens.
Omdat je meestal wel voor rede vatbaar bent, probeer ik het via een goeie babbel.  Ik herinner je aan de schrik die je had voor de trein met het knopje en hoe leuk het was toen je toch durfde.
Een uur later deed je pipi op je potje.
En ineens ben je een (bijna) pamperloze zoon.  Dat gaat vlotjes.
't Is te zeggen, voor de pipi.  Kaka blijft onbespreekbaar.  Daar moet je nog een pamper voor hebben. 
Ach ja, je neemt je tijd maar.  


En zo ben je klaar voor de volgende grote verandering: naar school!

















dinsdag 26 mei 2015

OOGSNOEP










Eentje uit de oude doos, nog van de cursus analoge zwart-wit fotografie die ik volgde.
Allemaal in de Centrale Werkplaatsen in Kessel-Lo.  Nu een woonproject.

vrijdag 22 mei 2015

FAIR WEAR FRIDAY






Wat hou ik van weer, waarbij je gewoon een kleedje uit de kast trekt en je bent gekleed.
Eenvoud.
Voor elke gelegenheid.

Kleedje: Borstvoedingskleed van Mothers En Vogue, in bamboo.
Schoenen: nog steeds de kurken schoentjes van NAE.

woensdag 20 mei 2015

LIEBSTER AWARD

Ik kreeg een liebster award van de charmante en plezante Appelstien.
Dankuwel Stien!



Bij de award horen een heleboel vragen, dus begin ik er maar meteen aan:

Ziet ge uw beste vriend/vriendin uit de lagere school nog?

Nee. Maar een ervan werkt blijkbaar in de garage waar mijn ouders gaan, want ze herkende onlangs mijn moeder.  En omdat ze zoooo supervriendelijk was (is ze gewoon van nature), vraagt mijn moeder nu altijd naar haar.

Wat was de meeste leerrijke cursus die ge ooit gevolgd hebt?

Wat een moeilijke vraag, zeg.  Ik ben geneigd om gewoon de meest recente te noemen, omdat dat fijn was om nog eens echt iets bij te leren: "Energieneutraal Bouwen" bij Passiefhuisplatform.    Maar om nu zeggen "de meest leerrijke ooit", da's misschien wat overdreven.

Een universitaire opleiding kan je bezwaarlijk een 'cursus' noemen, maar bon, eigenlijk vond ik mijn studies burgerlijk ingenieur-architect wel de meest vormende en leerrijke ooit.  
Nieuwe denkpatronen en kritische ingesteldheid, en leren ontwerpen.  Iedereen die ooit een creatieve opleiding volgde, weet dat het ontzettend zwaar is, maar dat je er enorm van groeit.

Ik volgde 8 jaar geleden ook een cursus analoge zwart-wit fotografie bij Wisper.  Als kind vond ik het magisch als ik even mee mocht in mijn papa zijn donkere kamer.  En de magie was er tijdens de cursus nog steeds.  Gezien de materialen ervoor nog moeilijk te krijgen zijn en het gemak van digitale fotografie, doe ik dat nooit meer.  Maar ik ben blij dat het in mijn bagage zit.  

Naar waar gaat uw volgende reis?

Ik moet dat dus DrRINGEND vastleggen, he, of we gaan weer nergens heen, maar vermoedelijk de Eifel.  Helemaal niet ver rijden (twee kleine kinders) en toch een totaal andere omgeving en een andere taal (toch wel nodig voor het vakantiegevoel).

Wat is uw favoriete vogel?

Ik ken werkelijk niks van vogels, maar na een recent bezoek aan Planckendael zeg ik: de rode Ibis.  Zo een mooie kleur!!! Volgens Aaron was het oranje, en ik heb hem niet gecorrigeerd, want 't was oranjerood, en vooral FLUO.  Ik foe er een foto bij, maar in 't echt was ie veel mooier.



In welk land zou ge ooit wel willen wonen?

Ik ben niet zoooo avontuurlijk dat ik per se in een ander land zou willen wonen.  Als ik dan toch moet kiezen, denk ik Duitsland (oh, hoe weinig exotisch).  Klinkt saai, maar na een archireis van een week in Berlijn wilde ik echt nog niet naar huis en in Freiburg vond ik het ook de ideale wereld, dus voilà.

Hoeveel en welke fiets(en) hebt ge?

1 fiets, een gewone tweedehands vrouwenfiets.  Nogal bomma-achtig met een mandje van voor.  Ik droom van een elektrische bakfiets (elektrisch, omdat we bovenaan de keizersberg wonen en omdat het dan misschien haalbaar wordt om met de fiets te gaan werken.)

Wat vindt ge momenteel het leukste liedje op de radio?

George Ezra - Listen to the man

https://m.youtube.com/watch?v=ZS0WvzRVByg

Wat is het lekkerste dessert dat ge kent?

Tiramisu of iets met frambozen.
Maar eigenlijk is het antwoord:  Als het maar dessert is!
Ik ben nogal een zoetekauw, vrees ik. 

Hoe heet(te) uw huisdier / knuffeldier / virtuele vriend(in)?

Geen huisdieren.  Dieren zijn mooi, maar ze moeten niet te dicht komen :-).
Laat ze maar in de natuur.
Knuffeldieren eigenlijk ook niet.

Wat is uw favoriete strip (of zegt ge: beikes, strips?!)?

Euh, verder dan Calvin and Hobbes kom ik niet.

Wat is het langste dat ge al van huis bent geweest, en naar waar was dat?

2 weken.  Nu ik daarover nadenk is dat echt niet lang.
Ik bleef als student wel vaak langer op kot, maar goed, dat kot was ook een beetje thuis, dus dat telt niet.
Die 2 weken, dat was naar Skopje, op zomercursus met BEST.
Dat was me een confrontatie zeg.   Ik wist eigenlijk niets over Macedonië, maar dacht dat het vergelijkbaar zou zijn met Griekenland.
Niet dus.  Cultuurshock.
De hoofdstad was weggeveegd door een aardbeving in de jaren '60.  En toen heropgebouwd, volgens de moderne idealen van toen.  U kent het misschien: de torens in het groen.  Maar dat groen vergeten ze dan.  De heropbouw gebeurde met gedoneerd geld, maar daarna kijkt de wereld er niet meer naar om, dus de boel was ontzettend verloederd.  Echt een vreselijke stad.
De oorlog (ex-joegoeslavie) is ook helemaal nog niet zo lang geleden, en dat merkte je ook.
Plus het feit dat het een maatschappij is op twee snelheden: een deel is mee met de Europese standaard en verdient zoals ons en de prijzen in de supermarkt waren bijvoorbeeld hetzelfde als bij ons.  Maar een ander deel van de bevolking verdient 10 keer minder.

Macedonië is de grootte van België, maar heeft maar 4 miljoen inwoners.  1 miljoen daarvan wonen in die grijze hoofdstad, maar daarbuiten is het dus zeer dunbevolkt en echt wel prachtig.
In het weekend reden we naar een idyllisch werelderfgoed-dorpje aan een meer en onderweg zagen we wilde paarden.  Ook wel veel oude autowrakken in ravijnen, ik zei het al, de oorlog...

De cursus ging over "New Materials", maar de eerste les ging -no kidding- over ISOMO als isolatiemateriaal en het nut van isoleren.  Nu zijn we in België ook wat achter met isoleren (op een kaart van Europa met de isolatiegraad in de landen, lijkt België Middellands zeegebied.  Ha, zijn wij misschien wat optimistisch over ons klimaat??)  Enfin, qua materialen hebben we de ISOMO toch al laaaaaaaang achter ons gelaten.

Dit antwoord had ik dus ook bij de vraag over de meest leerrijke cursus kunnen schrijven.  De inhoud van de cursus was dat niet bepaald, maar de ervaring was de moeite.



En dan nu -voor degenen die nog aan het lezen zijn, want dat is hier lang geworden! - is het mijn beurt om awards uit te delen en vragen te stellen aan tante Onliemie, Broterhammen met gele confituur,  Jacoebies, Dingen die fijn zijn, 128, Atelier Ampersand, de mier en de leeuw,  El&Co & Nowelja  :

* Wat is het eerste dat je 's ochtends doet als je opstaat?
* Kleur of zwart-wit?
* Wat is je favoriete quote?
* Van welk seizoen hou je het meest en waarom?
* Speel(de) je een muziekinstrument?
* Wanneer danste je voor het laatst?
* Als er geen "wetten en praktische bezwaren" in de weg stonden, wat zou je dan willen doen?
* Heb je een verslaving?
* Wie is je favoriete architect of wat is je favoriete gebouw?
* Waar naai/schrijf/blog/teken/knutsel je?  En heb je dat plekje daar wat voor ingericht?
* Wat betekent "duurzaamheid" voor jou en (hoe) ben je ermee bezig?

vrijdag 8 mei 2015

KOOK GEZOND VOOR UW MAN



Stem: “Kies nu voor uw man de verse producten van L**l.”
Vrouw: “Hier se schatteke, een lekker caesar slaatje.”
Stem: “Want als hij met zijn maten naar de voetbal gaat dan wordt het bij 1-0.”
Man: “Nen hamburger.”
Stem: “2-0”
Man: “Nen hamburger.”
Stem: “3-0”
Man: “Nen hamburger.”
Stem: “Ah nee, afgekeurd.”
Man: “Een cheeseburger dan eh.”
Stem: “Kook dus lekker en gezond voor uw man. De verse producten van L**l, voor iedereen die telt. (...)” 



Ik weet niet hoe het met u zit, maar  van zoveel stereotypigheid gaan mijn haren rechtop staan.
Hoe vaker ik de spot hoorde, hoe meer ik mij ergerde.


"Kook dus lekker en gezond voor uw man" ???!!!

Hallo 21ste eeuw.
Het is niet de taak van de vrouw om voor de man te koken.
En mannen kunnen heus wel zelf de verantwoordelijkheid nemen voor hun gezondheid.

Die zin is ook bloedserieus bedoeld, niet eens als grapje.
Ah, nee, het grapje zat bij de cheeseburger.  
Haha.

U vindt misschien dat ik overdrijf, want het lijkt zo'n onschuldig spotje, maar net daarom vond ik het zo erg.   Erg genoeg om eens naar jep.be te surfen en online officieel een klacht in te dienen.
En weet u wat?
De Jury voor Ethische Praktijken inzake Reclame geeft mij gelijk.

Zij is met name van mening dat de verschillende clichématige elementen die in de spot worden gehanteerd om een situatie te schetsen –de man die met zijn vrienden naar het voetbal gaat en daar alleen hamburgers eet; de vrouw die daarom een slaatje dient te bereiden voor haar man – in casu allen bijdragen tot deze totaalimpressie van de spot.
Zij is van oordeel dat de spot in kwestie aldus bijdraagt tot de bestendiging van een stereotype dat indruist tegen de maatschappelijke evolutie. 

De L**L wordt verzocht de spot aan te passen of niet meer uit te zenden.
Aha!

Doen ze sowieso niet meer, want we zijn een week verder en er is al een nieuwe spot.
Maar toch...  Ik hoop dat er ergens toch iemand werd wakkergeschud daar bij L**l en hun reclamebureau.



dinsdag 5 mei 2015

DE KLEINE AVONTUREN VAN AARON IN DE BALLON


In de paasvakantie nam Aaron afscheid van de kribbe, waar hij meer dan twee jaar alle dagen met veel liefde en leuke speelkameraadjes omringd werd.

Als afscheidscadeautje maakte ik voor iedereen een plak -en kleurboekje.
Met zijn favoriete tekeningen - want dit zijn veel gehoorde zinnen als er papier wordt bovengehaald:
"mama, kokket tekene (rakket)"
"mama, ballom tekene?  Nee, grooooooote ballom!!"
"mama, een luchtballon tekene?"










Ik liet ook stickertjes afdrukken met tekeningen om bij de grote tekeningen te plakken.
Want ook dat vind ie erg leuk.
En al deze dingen heeft hij ook steevast gezien als ze de hemel sieren: "vliegtuig!" (hoe klein ook), "maan", "ster", hoewel die laatste herkent hij vooral in tekeningen.   In het echt hebben ze eigenlijk niet zo'n stervorm en dat lijkt hij niet te geloven als we zeggen dat dat de sterren zijn.



Hoewel de extreme "papaplu" periode wat voorbij is, mocht die ook niet ontbreken en natuurlijk nog een "paddetoel", rood met witte stippen.



De kleine avonturen van Aaron in De Ballon zijn voorbij...
Tijd voor een nieuw groot avontuur: naar school.