maandag 31 augustus 2015

OOGSNOEP













































Details van ons vakantiehuisje in Cadzand-dorp, een echt Hollands huisJE uit 1900

vrijdag 21 augustus 2015

JONGENS, MEISJES, AAN DE KANT, DAAR KOMT...

EEN KARTONNEN OLIFANT!!!

Foto van Nituniyo via designboom








Is ie niet (oli)fantatisch?

Voor het jaarlijkse Fallas Festival in Valencia, maakte studio Nituniyo  ("nietjijnietik") deze leuke olifant in kartonnen rollen.  Ze kozen voor een dier, omdat het de kinderen uitnodigt om hun werk aan te raken en ermee te spelen.  In tegenstelling tot veel kunstwerken die afgezet zijn met hekwerk, is het bij hun werk net wel de bedoeling om er dicht bij te komen.

Foto van Nituniyo via designboom


Mensen mochten hun wensen op gekleurd papier schrijven en in de kartonnen rollen steken.
Met al die kleurtjes werd de sculptuur steeds vrolijker.

Foto van Nituniyo via designboom

Foto van Nituniyo via designboom



Op het einde van het festival werd de sculptuur in brand gestoken.
Dat is de traditie blijkbaar, maar toch wel een ietsje minder milieuvriendelijke afloop voor dit goedbedoelde ontwerp.



dinsdag 18 augustus 2015

LIEFSTE ANNABEL MAAND 6-7-8

Wat gaat de tijd nog sneller meid, sinds jij er bent!
Maar goed dat we stoppen bij twee kinderen.

Je moet erg lachen als we je vingers in de mond steken, of neuze neuze doen, of je buikje 'opeten'.
Onderstebovenhangen en toerendoenmetpapa zijn ook winners.
En je steekt je tong uit!  Ook geleerd van papa.
Je grijpt intussen heel goed, en wil werkelijk ALLES wat in je vizier komt vastpakken.
Je lacht heel hard naar je broer als die weer eens als een gek aan het springen is.
Op een avond was je broer een beetje hyper en schudde als een gek met zijn hoofd.  Daar moest jij heel hard om lachen en toen moest ie ook erg lachen en deed nog gekker natuurlijk.  Dat belooft... Jullie worden partners in crime.
Je bent zot van je broer.  Telkens hij eens aandacht voor je heeft, begin je te stralen.
Je lacht ook heel hard naar andere kindjes.  Nichtje Amelyn is een favoriet, je krijgt ook 1000 kusjes van haar.



Op 5 maanden zou je graag al mee eten met ons.
Wat kijk ik er naar uit dat je echt kan zitten en mee aan tafel kan.
's Avonds in de zetel kijk je ons het eten uit de mond.
We geven je al eens een stukje appel. Je lekt eraan, trekt een zuur gezicht, maar probeert dan toch opnieuw eraan te zuigen.  In de zetel tegen de leuning kan je wel al zitten.

Omdat je zo naar ons eten kijkt en mijn eten bijna uit mijn bord gritst, geven we je op 5,5 maand je eerste hapjes.  Met wisselend succes.

Eindelijk is daar de eerste zonneschijn en je eerste keer liggen in het gras.



Op 6 maanden speel je echt.
Pakken, knijpen en zabberen en je reikt heel enthousiast als we met een ander speelgoedje komen aandraven.
Je rolt nu ook van rug naar buik.
Je kan goed knuffelen. In de kribbe noemen ze je een koalatje omdat je je zo goer vastgrijpt.
Dat vind ik een mooie, dat past inderdaad bij jou.
Je beweegt je voetjes de hele tijd over mekaar (net als je vader in bed soms, de zenuwpees, of ik krijg er althans zenuwen van).

Eten in de crèche wisselt en ook melk drinken wisselt.  Soms drink je goed, maar meestal is het minimum minimorum om de dag door te komen en dan als mama je komt halen wil je maar een ding: de borst.
Terwijl je aan de borst ligt, zit je overal aan te friemelen: mijn kleren, mijn bh, lintjes, of mijn borst krijgt een massage.  Je hebt oog voor detail, prutst graag aan de kleinste etiketjes en knoopjes.


Nog voor je zeven maanden bent komt je eerste tandje erdoor. En tandje twee volgt snel.
Hoewel nog wat te vroeg, geven we je korstjes brood en stokbrood, want je doet niet liever dan daarop kouwen.  Je proeft ook van onze venkelthee.  Zou dolgraag mee koekjes eten, maar dat mag nog niet, hoor!  Wel krakotjes, dat vind je geweldig, je raspt die met die twee tandjes van jou.

Je houdt ervan als papa gitaar speelt.  Waar Aaron daarvan moest huilen als baby (teveel), geniet jij echt van de muziek.
Je pakt je bodyke vast bij het verpamperen en vindt het supergrappig als ik eraan trek.
Als we je een boekje geven, dan bekijk je dat heel serieus.  Je lijkt wel een intellectueel.  Maar daarna steek je het in je mond om op te bijten.



's Avonds ga je nog steeds laat slapen.  Ik denk dat je het heel goed weet, dat broer om acht uur gaat slapen en dat je daarna onze onverdeelde aandacht hebt.
Slapen 's nachts is een moeilijke.
Echt heel moeilijk.
In de vorige brief verkondigde ik dat je eindelijk terug sliep, maar dat was van korte duur.
Ik weet echt niet wat dat is, lieve meid.
Je slaapt 2 uur en dan begint het: om het half uur, of zelfs om het kwartier krijsend weer wakker worden.
Je lijkt boos te zijn dat je wakker wordt.
Het lijkt toch vooral te zijn in periodes van ontwikkelingssprongen.
Overdag ben je braaf, maar misschien krijg je het 's nachts in je eentje niet verwerkt?
Veel nood aan mama dan?  Borst & melk inhalen op de werkdagen?  Gewoon niet kunnen slapen?
Soms kan zelfs de borst niet troosten en zit er niks anders op dan je te laten huilen...
Ik vind dat hartverscheurend moeilijk, maar daarna slaap je soms wél goed...
Tegen de ochtend slaap je wel, en moeten we je wakker maken.  Vreselijk.
Ik blijf maar denken dat het een fase is.
This too shall pass.

En hoe moeilijk de nacht ook was, 's ochtends op het verzorgingskussen lach je me weer uitgebreid toe.  Door de vermoeidheid voel ik me soms boos worden, maar na zo'n lach smelt dat weer weg als sneeuw voor de zon...
Je lacht nog steeds met je hele gezicht, mijn lieve, kleine meisje met de meest blauwe ogen.
En dat is prachtig.




zondag 16 augustus 2015

ER WAS EENS...


...  een zachte lieve aapjestweeling met z'n oogjes altijd toe.



De ene heette Petit Pirate.
De andere heette Petite Princesse.
Ze waren beide vanonder de naaimachine gerold in een schattig klein huizeke in Wilsele-Dorp.
Ze sliepen samen in de zetel, speelden samen en lagen samen in het gras in de zon.



Petit Princesse werd met liefde omarmd en opgesabbeld door de dochter des huizes.



Maar Petit Pirate was bestemd om een heel leutig venteke aan de andere kant van de wereld blij te maken.
Dus namen ze op een dag innig afscheid van elkaar.
Petit Pirate klom in een doos, om per post te worden verstuurd naar zijn speelmakker.



Daar aangekomen werd hij hartelijk verwelkomd!
En het was er altijd warm en zonnig, dat maakte het gemis van Petite Princesse een beetje goed.
Ooit, ooit, hopen ze elkaar terug te zien.
Wat zou dat fijn zijn.
Petit Pirate, Petite Princesse, Jeff & Annabel samen op de speelmat.
En Kaat & Aaron als twee springkonijnen (want dat zijn ze) errond!



Ooit.



Stof: paapii hippu grey tricot bij Liesellove
         gerecycleerde streepjesboxer
Lintjes: Veritas 

donderdag 13 augustus 2015

VOOR JEFF



JEFF.
Op 28 september 2014 werd hij geboren.
Mijn nieuwe metekindje aan de andere kant van de wereld.

Ik wist al snel wat ik wou maken als geboortegeschenk.
Maar ik wist niet of het een jongen of een meisje zou zijn, en hoewel het eigenlijk niet veel zou mogen uitmaken, vond ik het toch moeilijk om stof te kiezen.
Na de geboorte was de keuze meteen gepiept.

En toen, toen werd mijn dochter geboren en duurde het tot hij zes maanden oud was, eer hij zijn geboortegeschenk kreeg.
Dat naaien, ik doe het graag en ik zou het zo graag leren, maar moeders, ik snap niet wanneer jullie dat doen.  Ik vind er alleszins maar 2 dagen per jaar of zo de tijd voor.

En toen, toen gingen er nog eens zoveel maanden over, eer ik de tijd vond om het hier te delen.
Dat bloggen, ik doe het ook zo graag en toch vind ik daar ook steeds minder de tijd voor.
Maar voor zij die blijven volgen: merci, en ik blijf bezig hoor!




Het werd een pakketje met een prachtige sweaterstof van Paapii die ik zag verschijnen bij Georgette (en in een mum van tijd uitverkocht was, maar de aapjes vond ik nog in grijs tricot bij Liesellove).

Een dekentje, want zelfs in Australië kan dat al eens van pas komen.
Een wolkknuffel met muziekdoosje, zodat hij toch ook de Belgische lucht leert kennen.
Een makkelijk kruipbroekje, waarvoor ik het patroon overtekende van een leuk broekje van Aaron.
Ineens in maat 86, gezien mijn traagheid, zodat het zeker niet te klein zou zijn.
En een knuffeltje uit een restje, maar daarover later meer.





Stof:   paapii triangle sweater bij Georgette
          paapii hippu grey tricot & muntgroene boordstof bij Liesellove


dinsdag 11 augustus 2015

VOOR DE JUFFEN

Dat einde van het schooljaar was ineens heel snel daar.
Zijn juffen (Aaron had er 2) hadden echt een enorm engagement en zoveel liefde voor 'hun kindjes'.
En daarmee hebben ze ervoor gezorgd dat de overgang naar school vrij vlot ging.
Na enkele weken voelde hij zich er echt thuis.  Want hij begon ook daar kapoen te worden.
Natuurlijk zijn we de juffen daar erg dankbaar voor.

Ik wilde graag iets leuks geven, wat ze kunnen gebruiken in hun klas, omdat hun hart en ziel daar ligt.  Maar de budgetten in het lager onderwijs laten geen foliekes toe, dus wilde ik zo een folieke geven.   Toen dacht ik aan stempels.
Maar dat was wel op het laatste nippertje!!
Ik tekende 's avonds op de iPad de stempels die ik wou.




















Ballonnen voor de juffen, omdat Aaron (en welke kleuter niet?) er nog steeds zo zot op is.
En een fiets voor meester Brecht, de turnmeester, omdat we die toch niet mogen vergeten.
De volgende dag ging ik op zoek naar iemand die ze kon maken en vond Made by Marijn. Zij wilde de stempels nog dezelfde dag voor mij maken!
Wat een service.
Ze stuurde mij 's avonds volgende foto door:

Foto door Made by Marijn

























Mijn hart deed een sprongetje van contentement.
Een paar dagen later zaten ze in de bus, nog mooi op tijd voor de laatste schooldag!
Ze waren prachtig verpakt, dus dat hoefde ik ook al niet meer te doen.
Langs de achterzijde plakte ik er nog een fotosticker van Aaron op een zelfge-hand-stempeld kaartje.



Naar verluid waren de juffen en meester er blij mee.
En ik kreeg een heleboel ideeën voor stempels voor mezelf :-).
Ik denk dat Marijn me nog terugziet.





dinsdag 7 juli 2015

LIEFSTE AARON MAAND 31-32


Na een fijn afscheid (nog niet definitief, want in de zomervakantie mag je terug) in de crèche, is het dan eindelijk zover: naar school!




















's Ochtends wandelen we samen naar daar en dan vind ik je al zo'n grote jongen!
Flink stappen, met je rugzakje, altijd al zingend.
Onderweg stop je voor vanalles, slakjes, bijen, bloemen, allemaal worden ze van dichtbij bewonderd. Je ontdekt ook de blaasbloemen.
En dan mijmer ik hoe fijn dat is, zo'n korte wandeling, die we elke dag gaan doen voor de komende 10 jaar en dat ik je zo zal zien groeien.
Want dan komen we op school en ben je nog zo klein...



De eerste schooldag ging heel goed, 's ochtends geen traantjes, niet bij Aaron en niet bij mama en papa.     Bij geen van je klasgenootjes trouwens.
's Avonds begon je te huilen toen ik je mij zag.  Moe. Doodmoe.
Maar je had een heel goede dag gehad, alleen op de speelplaats wat moeilijker.
Dinsdag ochtend ging ook nog goed, in de klas gaat alles goed, op de speelplaats kreeg je het moeilijk.  
Je was aan het huilen toen ik je kwam halen.
Woensdag ochtend ben je beginnen huilen zodra we op school aankwamen.  
Donderdag begon je te huilen zodra ik je kleren aandeed en de hele weg naar school... 
Niet meer al zingend gestapt, ik heb je moeten dragen. Aiai, dat wordt elke dag erger...  
Maar 's avonds komt er een breed lachend kind over de speelplaats naar mij gelopen en ik krijg een overweldigende knuffel.
Vrijdag ben je weer je vrolijke zelve.

Al bij al gaat het heel goed, mijn kleine grote jongen.

Je bent zelf heel veel bezig met klein en groot.
Op een ochtend ga je in je stoel staan en zegt: "ik ben groooooot".
Daarna kruip je af je stoel en gaat op de grond staan: "ik ben klein."

"Ikke grooote berg maken. Te klein. Kan niet. Kan niet grote berg maken."

Bij omi wijs je naar de tuinbergingskist op het terras en vraagt: "wat is dat?"
Omi antwoordt: "dat is een grote kist, he?!"
"Nee, dat is een kleine kist, dat is een grote kist" en je wijst naar de jacuzzi.

"Moet je pipi doen?"
"Nee, toch niet."
"Jawel, ik denk het wel. Ga maar een heel klein pipitje doen op het potje."
"Nee, een groooote pipi op het kleine potje."

"Cirkel tekenen". Dan haal je diep adem.  "Heeleeeele groooooote cirkel tekenen."

"Caminette. Groote caminette." (Camionette)


"Mama, kom we gaan naar de dierentuin. Naar de leeuw kijken. Raaaaa. En naar de zebra's."
zeg je zomaar op een ochtend.  Ongeveer een week nadat je 'nijntje naar de dierentuin' had gezien.
Je zegt het zo ontwapenend, dat ik zin heb om te zeggen, ja, doen we!
Maar we hebben al plannen, het moet twee weekjes wachten.
In de dierentuin mag je een visje geven aan een pinguin, maar verder - buiten de giraffen - interesseren de dieren je niet zo.  Je vind het vooral geweldig om alle paadjes af te lopen en overal op te klimmen.












Je arrageert de dingen wel, op charmante doch dwingeden wijze.
"Groote cirkel gemaakt.  Kijk mama.  En kleine cirkel" (met de treinsporen).
"Mama, mama, kom in de grote cirkel staan!"
Je kan ook heel erg van streek raken als dingen niet helemaal gaan zoals je zou willen.
Laatst was het huilen, huilen, huilen, omdat papa je melkje klaarmaakte in plaats van mama.

We gaan naar zee en je vind het zaaalig in het zand.
Graven, springen, rollen, rennen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...
Zandengelen maken (zoals Nijntje in de sneeuw), in uitgegraven sleuven springen, zandkastelen kapot maken,...











Je hebt schrik van de wind.  En er is wel veel wind de laatste tijd.
Maar aan zee heb je er geen last van.  Het plezier is groter dan de schrik.

Sinds je naar school gaat ben je een beetje hyper en stouter (door de vermoeidheid?)
Je smost weer met je eten en gooit het op de grond.  Daar krijgen mama en papa grijs haar van.
Er wordt ook veel gegooid met andere dingen.
Je krijgt je treintje kapot.
Opnieuw een expert bedtijdrekken.  Ookal ben je zo moe.
Je vertelt niet veel over school, maar je zingt wel veel nieuwe liedjes.
Je taal gaat zelfs achteruit eerst (ook de vermoeidheid? de veelheid aan indrukken?).

Maar na een dikke maand heb je een klik gemaakt en kom je los op school.
Je begint ineens enorm te vertellen, je tetter staat niet stil.
Hele verhalen vertel je, over school, over alles wat je ziet op straat.
Je voelt je nu genoeg thuis op school om ook daar de kapoen uit te hangen.
Ook daar smos je ook met je eten, blijkbaar.  Bokes in je beker water doen.
"Nochtans kan hij wel heel mooi eten als hij wil", zegt de juf.  Ja, herkenbaar!
Je gooit ook andere kinderen hun torens om.  En met zand in de zandbak.
Da's niet tof he!
Je bent ons allemaal aan het testen.

De juf vertelde ook dat je heel goed in je spel zit.
Dat is ook heel herkenbaar en blijft gelukkig zo.
Je speelt nog steeds enorm met treinsporen.  Als het van jou afhing ging je niet slapen en speelde je de hele nacht door.  Je bouwt het liefste viaducten en als je palen op zijn, dan bouw je er met je houten blokken en als die op zijn, met de duplo. Je bouwt ook bruggen over je sporen met duplo.
Je blaast graag bellen en kan dat eigenlijk wel goed.  Je blaast geconcentreerd en gecontroleerd om hele grote bellen te maken!



Op het schoolfeest treedt je op als indiaantje en we proberen op voorhand wat te vissen. Dit komen we te weten: 'niet uit de kring hé!' En je buigt door je knieen en zegt' trommelen'.
We zijn erg benieuwd wat dat gaat geven,zo klein en moeten optreden voor zoveel volk, maar je doet dat keiflink!

Je bent nog af en toe jaloers op zusje (als ze bij mij zit, wil je ook bij mij op schoot en je imiteert haar zodat ik jou ook zou pakken.  Je klautert in de wandelwagen...
Maar je bent ook heel lief voor haar, brengt haar soms speelgoedjes.  En wil haar 's ochtends ook altijd mee gaan wakker maken.  Dat doe je lief en zachtjes. "Zusje, wakker worden"  
Zo zachtjes dat ze er niet wakker van wordt.

Op een keer is zusje aan het huilen en je loopt ernaar toe: "ikke zusje troosten".  Als ik aan het bedje kom, hoor ik je zeggen tegen haar "mama komt, mama komt".   (*** smelt)
Een andere keer als zusje weent, zeg je: "mama zusje nog melkje geven. En nog melkje, en nog melkje en dan genoeg."



Nog wat leukerds om af te sluiten:

 Je neemt zelf een tissue uit de doos en snuit zelf je neus!
Alleen steek je daarna de tissue terug in de doos.

"Mama, ventje tekene."
Ik teken dit:











"Nee, mama, das geen ventje, da's maja de bij!"  (?????)

Je bent heel nieuwsgierig en vraagt om de haverklap: "Mama / papa wat doe je nu?"

Er wordt hier nog steeds veel gedanst. 
Op een ochtend worden mama en zusje wakker door een feestje beneden: " Mama, mama, gedanst rond de tafel, veel muziek!"

Na 'in de gloria' zing je nu ook graag een ander verjaardagslied:
"Happy birthday to joe. In de wei staat een koe. En die koe zegt hallo papa."

Mijn kleine grote jongen, wat is het een plezier om samen met jou te groeien.