maandag 1 februari 2016

VLUGGERTJE

Onlangs kwam er van down under een laat maar leuk kerstcadeautje toe:
een DIY pakket voor ketting met geometrische houten kralen en verfjes.
Project level: EASY.



Daar had ik gisteravond nu eens nood aan zie.
Een easy peasy, zeer mindfull projectje.
Omdat ik van hout hou, wilde ik de kralen niet helemaal schilderen, maar ging ik voor veelkleurige vlakjes.

Een paar uurtjes, een puddingske en een theetje later was ik een ketting rijker.
En was mijn geest ontspannen om te gaan slapen.






donderdag 28 januari 2016

GEDICHTENDAG








Ik hou enorm van de poëzie van Sukha Amsterdam.
Ik ben er nog niet geweest, maar gelukkig stonden er eens twee gedichtjes in de flow, en die werden meteen uitgeknipt en opgehangen.

Geniet nog van gedichtendag, of beter nog van de hele poëzieweek.

woensdag 20 januari 2016

KRONIEK VAN EEN AANGEKONDIGDE MISLUKKING?

Aaron en broeken kopen, het blijft lastig.
Lange smalle benen.
Reden genoeg om ze zelf te naaien!
Alleen is er een gebrek aan tijd en ervaring (want broeken zijn toch niet zo simpel).

Toen het Cisse patroon uitkwam, kocht ik het meteen.
Werk van eigen bodem om te beginnen.
Met een XS versie!
Plus het leek doenbaar.
En bovendien vond ik het een heel leuk model, toch wel het belangrijkste.
De mogelijkheden met zakken vind ik super, maar liet ik wijselijk achterwege.
Hou het simpel.  Je moet niet te veel ineens willen.  (ik moet mijzelf echt intomen).

Ik ging aan de slag met deze prachtige sweaterstof van Paapii, die ik ook al gebruikte voor een cadeautje.
Sweaterstof, dat leest u goed (wat was dat over hou het simpel?), gezien de zoon alleen 'zachte' broeken wil dragen.
Echt waar, anders is het scène.  "da's hard! wil ik NIET aandoen!!"
Geen jeansbroeken ten huize Ontroerend Goed.

De laatste dag van mijn zwangerschapsverlof begon ik er eindelijk aan.
En dat ging supervlot eigenlijk, tot stap 16: "knoopsgaten maken".
Dat had ik nog nooit gedaan.
Mijn simpel oud machien heeft daar geen functie voor.
De dag was bijna om, ik had niet de moed er nog aan te beginnen.
De broek bleef liggen.

Tot in de grote vakantie.
Er was eens 1 dag verlof, zonder kindjes.
Ik las de gebruiksaanwijzing van mijn machien en probeerde er één.  Ging voor geen meter.
Dan vond ik dit filmpje op youtube.
En dat ging wél!!
Ikke keiblij dat dat zo goed gelukt was, en nu was de broek echt bijna af!

Wist ik veel dat de voorlaatste stap: "beleg tailleband vastzetten" nog vééééél moeilijker zou zijn.
Dat lukte voor geen meter.  Tornen.  Opnieuw.  Driegen, hielp niet.  Tornen.  OPNIEUW.
Dag om.
Beetje schrik dat de stof nog een tornbeurt niet meer zou overleven.
Broek onafgewerkt de schuif in.

Toen besloot ik om het met de hand te naaien.  In de auto onderweg naar de grootouders (lange rit).   Dat lukte aardig.
Bleek wel dat ik ergens iets fout heb gedaan, want de knoopsgatenelastiek zat van midden voor naar midden achter.  Hoe kon dat nou?
FOERT!

Aaron paste de broek en wilde ze niet meer uit doen.
Maar mama moet de zoom nog omnaaien, liefje!!
Die onvoorwaardelijke liefde van kinderen, dat is toch schoon hé.
Zit daar een knoop in het midden van voor tegen zijn buikje, maar niet erg, mama heeft een broek voor mij gemaakt, dus ik vind ze super.

Omdat ik de zoom ook niet nog wilde verknoeien, deed ik die ook met de hand.
Een blinde zoom.  Dat staat eigenlijk wel goed, dat zou ik nog doen.







































Aaron en Cisse zijn wel dikke vriendjes.
Dus er gaan er nog volgen.
Maar misschien niet in sweater.
Als iemand een tip heeft voor ZACHTE stof die wat makkelijker naait, shoot!

donderdag 10 december 2015

LIEFSTE ANNABEL MAAND 11-12 ***FEESTEDITIE

Dag m'n kleine meid,


1 jaar, wat een mijlpaal!


Wat ben ik blij dat we zo ver zijn.
Begrijp me niet verkeerd, je was een hele brave, blije baby (overdag dan toch), maar ik ben echt blij met alles wat je zelf leert doen en elke stap die je zet.
Baby's zijn schattig, maar dreumessen zijn nog 10 keer schattiger en een plezier om bezig te zien.
Je kruipt rond in sneltempo.



Je begint eindelijk heel goed te eten.
(Dat is nodig, want je weegt nog geen 7kg)
Er is niet echt iets dat je niet lust.
Laatst zaten we in de zon in de tuinstoel, ik voerde jou schijfjes appel en jij voerde er aan mij.
Je kan ook supergoed lady-en-de-vagebondgewijs spaghettisliertjes naar binnen slurpen.
En je wordt hyperenthousiast als je de beker water in je vizier krijgt, hebt vaak grote dorst en kan best al goed drinken van een bekertje.
Je dronk natuurlijk nooit van een fles...
Tot recent, je wilde Aaron zijn flesje melk afpakken, dus nam ik een flesje en gaf het jou en je dronk er zowaar van!
We moeten je trouwens nog steeds tegenhouden om niet alles wat je tegenkomt op te eten. Schors, bladeren, de plasticine van Aaron (die daar dus alleen mee mag spelen tijdens je dutjes), papier,...
Je knabbelt zo graag, zou het liefst de hele dag met een krakot rondkruipen.  Je hebt twee tandjes.



Het is echt zaaaalig als je luidop lacht. Inclusief fonkeloogjes.
Je doet dat steeds vaker tegenwoordig.
Je hebt kietels op je buikje.

Je broer kreeg voor zijn verjaardag een 'trein met een knopje' en jij vindt hem ook heel leuk.
Pakt hem steevast als ie aan het rijden is en dat vindt Aaron NIET leuk.

Je zei voor het eerst 'papa' ook echt tegen papa en je deed 'dada'.
Je zegt veel 'woorden' met een a: mama, papa, tata.
Je probeert duploblokjes op mekaar te zetten (dat lukt nog niet).
Je laadt ook graag de blokjes in en uit Aaron zijn potje.  Of je stopt ze overal in.
's Ochtends in mijn schoenen vind ik steevast een cadeautje van jou :-).
Schoenen, nog zo'n liefde. (dat begint al vroeg)

Je gaat graag in bad. Eigenlijk deden we dat tot nu toe niet, ik nam je met mij mee in de douche.  Maar wat vind je het plezierig om te spetteren en rond te spartelen in het bad.  Mijn kleine waterratje, joepie!
Je zit en ligt nooit stil, je proberen verversen en aankleden is echt een uitdaging, zelfs voor de mensen in de crèche.  Zij zeggen over jou dat je ondernemend bent, en daar kan ik me wat bij voorstellen, ja. 

Je trekt je op en probeert te gaan staan.
Nee correctie, je trekt je op aan de zetel en wil erin kruipen.  De ambitie om te gaan staan is er eigenlijk eerst niet, je wil ineens hoger klimmen...
Al gauw trek je je op aan de salontafel en zet daarrond wat pasjes.
Op je verjaardag zelf stap je voor het eerst langs de zetel, terwijl je je daaraan vasthoudt.

herfstballonnen voor ons herfstmeisje

Je verjaardagsfeestje was heel gezellig, al besefte je natuurlijk nog niet wat er aan de hand was.
Je was toch in je nopjes, Aaron hielp met het uitblazen van je kaarsje en je vond de plattekaastaart erg lekker.



Je imiteert heel veel. Klanken en gebaren. We dansen en ik draai met mijn handen, en jij doet het ook.
Als Thomas de trein voorbij rijdt, probeer je ook op zijn knopje te duwen.
Je steekt je tong uit als je dingen probeert die je nog niet kan.

En je slaapt ook beter. Eindelijk. Wat een opluchting.




woensdag 2 december 2015

LIEFSTE AARON MAAND 35-36 ***FEESTEDITIE

"Ik ben drie-jarig hé, mama".
Wat een mooie taalfout.

Ja, jongen, drie jaar ben je al!
Dat groeit en dat bloeit en we zitten erbij en kijken ernaar.
Hoewel, veel zitten mogen we niet van jou, hoor.
Je houdt ons wel bezig.
"Mama, kom iets kijken?"
"Mama, kom je mee een spoor bouwen?"
Je vraagt het heel vriendelijk, maar komt dan wel dwingend aan mijn hand trekken.
Ook als je dingen wil, vraag je dat altijd heel lief:
"Mag ik...?"
Je weet het goed dat dat beter werkt dan "ik wil...", hoewel, ik ook vaak moet lachen, maar toch nee antwoord.



Het nieuwe schooljaar gaat je met gemak af.  
Je nieuwe klasje met maar 15 kindjes en je nieuwe juffen bevallen je wel.  
Rara, wat doe je het liefst op school?
Als ik vraag op maandag: "Wat heb je gedaan op school?"
"Ik heb geturned, mama."
En ik vraag dinsdag/woensdag/donderdag: "Wat heb je gedaan op school?"
"Ik heb niet geturned, mama."
Op vrijdag:
"Ik heb geturned, mama."

Er wordt veel gedanst in de turnles, dat zal er wel voor iets tussenzitten.
En je zingt ook nog steeds graag, nieuwe liedjes die je leert op school, of liedjes met eigen tekst, waardoor we te weten komen wat je bezighoudt op dat moment.

Je maakt een nieuwe sprong, op verschillende gebieden.
Half september tekende je je eerste "koppoter".
Zomaar out of the blue.
Ookal zomaar zelf out of the blue deed je kaka op het potje  (oef, eindelijk).
Je leert emoties uit te drukken.




En je kijkt heel hard uit naar je verjaardag.
De eerste keer dat je het echt beseft.
Dus wil ik er een super feest van maken.






Super, niet in de zin van perfectie-voor-op-pinterest.
Super, in de zin van: om een mooie warme herinnering er aan over te houden.

Geen themafeestje, gewoon allemaal dingen die je leuk vindt: treinen, windmolens, donuts, ballonnen en een speeltuin.
De dag ervoor is het pedagogische studiedag, dus bakken we de treincake samen.
Een appelcake en "bruine cake" met banaan (je favoriet, als het maar chocola is, misschien omdat je dat nooit krijgt van ons).
We steken ook sterretjes uit een meloen. Dat kan je helemaal zelf.
Sterretjes kunnen nooit ontbreken bij een feestje van jou, onze "heldere, verlichte".
Ik doe ook sterrenconfetti in doorschijnende ballonnen.
En bak nog een frangipanetaart ook met treinsporen en de windmolen, om de kaarsjes op te zetten.

Je bent superblij dat familie en een heleboel vriendjes (van mama en papa ook -mama is ook jarig) komen meevieren.
Het zomert prachtig na en iedereen is blij, de kindjes spelen en de volwassen genieten van hun spelende kroost en de zon en een babbel.
Je hebt het zo druk met spelen, dat cadeautjes openen je niet interesseert.
(We doen daar nog drie dagen over.  Zo overdreven veel waren het er ook niet, maar als je iets opendoet, wil je ermee spelen en ben je niet meer te verleiden met een ander pakje.)









Dan gaat de kroon op en is het tijd voor "le moment suprème".
Zooooo blij als je je kaarsjes mag uitblazen en iedereen voor je zingt.
Je geniet.
En wij genieten van jou te zien genieten.
Nog dagen na.






zaterdag 14 november 2015

LIEFSTE AARON MAAND 33-34 ***ZOMEREDITIE

Met het einde van het schooljaar komt ook een einde aan je test-kapoenfase en ben je weer je leutige zelve.  Je gaat terug naar de crèche en hebt er precies deugd van.  Super goedgezind.
En je blijft super goedgezind de hele zomer lang.
Wat een plezier is het toch om jou in huis te hebben.




"Mama, ik wil op de wolken staan.  Da's wel héél hoog, hè?"
Een paar dagen later vliegt er een vliegtuig over. "En nog één en nog één!!!!"
Ik zeg: "Ja, 't is vakantie, er zijn veel vliegtuigen.  Daar zitten allemaal mensen in die op vakantie gaan."
"Ik wil ook op vakantie. Ook eens op een vliegtuig stappen.  Dan kan ik wel boven de wolken."
(Een mens zou al spijt krijgen dat hij doorgaans niet doet aan vliegen o.w.v. milieuredenen).


"Mama, wat komt er uit Thomas?"
"Stoom"
"Nee! Wolken."

"Ik heb een witte vlinder gezien.  Daar, bij de wolken."


Je haalt een foto uit onze draaimolen en zegt: "zusje Annabel".
"Nee, dat ben jij."  Dat geloof je niet.
Het is moeilijk voor jou om in te beelden dat je ook een baby bent geweest.
En het helpt ook niet dat je zus twee druppels water is.
Ik stuurde eens een foto door naar je papa met de vraag: Aaron of Annabel?
Hij moest naar de datum van de foto gaan kijken om het antwoord te weten.



Papa is bezig met de regenput en voorbereidingen om het terras aan te leggen en heeft ergens een stukje aangevuld met gele zand.  Jij ziet dat: "Oh ik wil ook op het strand!"
Even later loop je in je blootje naar buiten, legt je doekje als was het een strandlaken op het zand en gaat erop zitten!
Hoe zeggen ze dat,  een kinderhand is gauw gevuld?

Alhoewel, je hebt ook ineens door dat dingen te koop zijn.
Op een babyborrel kreeg je een mega-grote ballon mee.  Na een paar dagen is die natuurlijk plat.
"Mama en papa een nieuwe kopen."
"Maar mama en papa weten niet waar ze dat moeten kopen." (Papa zoekt een flauw excuus)
"Aan de mensen vragen."  (En het pakt niet)

Ook héél vaak gehoord:
"Een trein met een knopje kopen."
"Nu niet hé".  Voeg je er al zelf aan toe.
Nee, nu niet.  Je mag dat vragen voor je verjaardag.
Bij elke kartonnen doos die bij ons thuis wordt geleverd (mama webwinkelt), hoop je dat er een trein in zit.
Misschien was dat wel wat ambitieus van ons, om in juli al te zeggen dat je dat mag vragen voor je verjaardag in oktober.  Maar hé, je moet toch leren dat je niet alles zomaar kan hebben.
Want je wordt ook bezitterig.  Alles is van jou:  "mij".
Delen is soms moeilijk.
Je hebt een doosje rozijntjes en ik vraag of ik er eentje mag.
"Nee, mij."
Papa: "Geef mama maar ééntje, dan maak je haar blij."
"Maar mama is blij."
Tja...



Je bent vertrokken met je loopfiets en ineens een echte snelheidsduivel!
Papa leert je dat je bij hellingen je voetjes gewoon omhoog kan doen en dat je dan vanzelf bolt.
Dat vind je geweldig leuk.  Een beetje té leuk, want zelfs bij hele steile hellingen, laat je je gewoon gaan, zonder te remmen.  Dat moest papa ook nog even leren, hé, remmen, met de voetjes.
Aan zee zien we een koppel met een kindje van ongeveer dezelfde leeftijd als jij, ook met een loopfiets.  Ze wandelen gewoon zij aan zij, de papa draagt allerlei strandgerief, het zoontje loop-fietst er rustig naast.
We kijken er met grote ogen naar.  Want zo gaat dat dus niet bij ons.
Mama draagt zusje in de draagdoek en de strandtas, want papa moet zijn handen vrij houden om achter je aan te crossen en op te vangen, indien nodig.  "Remmen!!!  Niet te snel!!! Kijken waar je rijdt!!".
Papa heeft een nieuwe personal trainer.
En mama loopt dus heel ver achter, want kan niet volgen met dat gezeul.
Ach, het geeft allemaal niets, we hebben een prachtige vakantie aan zee.
Mooi weer, de zeelucht, de zon, het zand tussen de tenen, zeer blije kindjes.
Je leeft je uit, rollebolt in het zand, loopt van een duin, springt, en gaat zelfs met mij in de zee!
Niet de heilige schrik van vorig jaar.
Ook je angst voor de wind wordt overwonnen, je speelt er zelfs mee, loopt mee en tegen de wind.
We zien hele groooooooote boten, en fascinerende vliegers.
We zien ook olifanten onderweg naar het strand, van het circus dat er zijn tenten heeft opgeslagen.
En windmolens, oh, jongen, wat ben jij een fan van windmolens, oude én nieuwe.





"Gij zijt een pateeke, gij."         (papa)
"Nee, ik ben een speelvogel."   (dat is wat papa anders altijd zegt)

Een pateeke, een speelvogel, een springkonijn, een snelheidsduivel op de fiets, een lachertje, 
een droom van een kind met het hoofd in de wolken.


maandag 2 november 2015

OOGSNOEP
















Labyrinth.
They did it again.  Het duo Gijs Van Vaerenbergh.
U zag hun werk hier al vaker verschijnen.
En dat is niet omdat ze in mijn jaar zaten aan de univ.
Dat is omdat ik het fantastisch vind wat ze doen.
Op de grens tussen kunst en architectuur.
Op sublieme wijze.

Oorspronkelijk te zien tot 30 september.
Maar met de dag van de Architectuur was het er ook nog bij.  Dus haast u!
Hoewel ik mij niet kan inbeelden dat ze dat terug gaan afbreken??