maandag 1 december 2014

LIEFSTE ANNABEL 0

Net zoals voor Aaron, wil ik ook brieven schrijven aan mijn lieve dochter.
Omdat de tijd vliegt en ze groot zal zijn voor we het weten...
Te beginnen met haar geboorteverhaal.
U wordt een beetje om de oren geslagen met geboorteverhalen tegenwoordig, maar ook ik deel dit graag, omdat ik zulke verhalen graag las in voorbereiding op mijn bevalling; ze versterkten steeds mijn keuze om thuis te bevallen.  Omdat een bevalling dus ook mooi kan zijn (en niet het loutere pijnverhaal waar in onze maatschappij zo op gefocust wordt).

Maandag 3 november
Om 3u 's nachts word ik wakker van warm water...
Jawel, mijn water is gebroken.  Ik besef het meteen en toch hoop ik stiekem dat het niet zo is, want ik ben pas gestopt met werken en keek nog zo uit naar een weekje rust.  Wat cocoonen met jou in de buik...  Ik ga naar toilet en zie dat het vruchtwater is en dat het helder is, gelukkig.
Dan kruip ik terug in bed.  Ik hoor je papa draaien, dus vraag ik of ie wakker is.  Daarmee heb ik hem gewekt en zeg dat mijn water gebroken is, maar dat ik verder niks voel.
We geven elkaar een dikke knuffel en dan schiet hij toch meteen in actie, de snelle bevalling van je broer in gedachte.  Hij pompt het bevalbad op, ruimt Aaron zijn speelgoed op, we eten een boke, hij begint nog te dweilen zelfs, terwijl ik terug in bed kruip.  Even later wil hij beginnen afwassen, maar ik ga hem halen en zeg dat hij nog wat moet komen slapen, dat er echt nog geen weeën zijn.  Uiteindelijk lukt het nog om een beetje te slapen.

's Ochtends brengt papa je broer naar de crèche, en ik bel de vroedvrouw.
Ze heeft nog een huisbezoek en zal daarna langskomen.
Ze stelt voor om al tepelstimulatie te proberen.  Dat doen we, maar buiten een contractie op het moment zelf, gebeurt er niks.  Ik vind het ook maar niks, die tepelstimulatie.
De tijd gaat voorbij en we hebben natuurlijk maar 24u, nu het water gebroken is, maar ik ben er vrij gerust in dat het wel op gang zal komen.  Afwachten dus.
Gelukkig is de vroedvrouw ervoor gekend om de weeën op gang te kunnen brengen met voetreflexologie, als dat nodig is.   Rond 10 u is ze bij ons en onderzoekt mij.  Een beetje opening en een beetje verstrijken van de baarmoederhals, meer niet.   Dus we installeren ons beide in de zetel voor het voetenwerk.  Iets voor 11u is ze weer weg.

Nadat ze vertrokken is, maken we ons klaar voor en wandelingetje.
Maar daar komt niks meer van in huis.  Ik ga naar toilet en net als vorige keer, begint het ineens volle bak te rommelen in buik.  Één grote weeënbrei waar ik niet veel mee kan.
Ik leg me op bed beneden een beetje te kronkelen.  Maak een kersenpitje warm, maar dat helpt niet veel.
Dan pas realiseer ik me dat het echt wel weeën zijn, en doe hetzelfde als wat vorige keer zo hielp: op handen en knieën zitten in de zetel en je papa vragen om onderaan mijn rug te duwen.
Ja, dat helpt.  Zo kunnen we ertegen.  En komen we al snel in een duidelijk ritme.
Ondertussen belt je papa de vroedvrouw, die algauw weer daar is.
Ze installeert zich rustig aan tafel en laat ons doen.
Ze helpt het bad te vullen en even later mag ik er al in.
Dat doet zo'n deugd en ik kan fijn over de rand hangen.
Het gaat snel, algauw krijg ik amper rust tussen de weeën door.
Het lijkt echt al vollen bak arbeid, "maar ik ben nog zo helder?" Merk ik luidop op.

Ik voel mijn krachten snel minderen en heb dorst.  Ik herinner me dat er (erg uitzonderlijk) nog een fles cola in de koelkast ligt en vraag een glas.  Dat doet deugd.
De vroedvrouw vraagt of ik wil onderzocht worden.  Eigenlijk zegt dat niet veel, maar ik ben toch nieuwsgierig, dus zeg ik ja.  4 cm opening en baarmoederhals volledig verstreken.  "4 cm maar?"  Dat strookt niet met wat ik voel.  Maar ze zegt: Liesbeth, zoals dat hier gaat, ben je binnen het uur bevallen."  Ah, dus toch al zover als ik het gevoel heb dat ik ben.

Na en tijdje voel ik me toch echt vermoeid geraken, ook mijn knieën.  Ik denk aan het perswerk dat nog moet komen en draai mij om om even op mijn rug te liggen, ook al gaat het opvangen van de weeën moeilijker zo.  Je papa gaat in bad zitten, zodat ik tussen zijn benen kan leunen.  Het word me echt te heftig en ik zeg dat ik niet meer kan.
De vroedvrouw antwoordt: "dan is het bijna zover."
Dat weet ik wel, maar ik moest het toch even kwijt.  Want waar blijft die persdrang toch?
Ze zegt ook dat ik wat aan het hyperventileren ben.  Zij en je papa helpen me concentreren op mijn ademhaling.
Ik ga terug op mijn knieën zitten en ja, dan voel ik bijna meteen de persdrang.
Ik voel ook meteen dat het persen effect heeft!  In tegenstelling tot bij je broer.  Dus ik gebruik al mijn kracht om mee te persen, zodat we hier snel vanaf zijn.
Na drie keer persen ben je eruit!!
De vroedvrouw duwt je onder water tussen mijn benen en ik mag je zelf aannemen en uit het water halen.
Oh, daar ben je meid!  Zo snel!
Het is 13u50.

Je opent een oogje, maar daarna val je in zwijm, trekt wit weg, en vergeet om te beginnen ademen.
De vroedvrouw probeert even je wakker te krijgen, maar ziet dat het niet goed gaat, knipt de navelstreng door en neemt je op het verzorgingskussen.  Ze gebruikt een ballonpomp om je ademhaling op gang te krijgen.  Je papa springt uit bad om je handje vast te houden en je aan te moedigen.  Ik zit nog wat verweesd in het bad, maar begin dan ook mee te supporteren: "komaan meisje, ademen."
Na een minuutje of twee, die voor ons een eeuwigheid lijken, adem je en ben je snel weer helemaal ok.  We krijgen je meteen terug in onze armen.
Onze kleine meid.

Je harttoontjes zijn nooit te veel gezakt, gedurende de hele bevalling en omdat het zo snel ging lag de ballon al klaar, want volgens de vroedvrouw gebeurt het vaker dat kindjes dan van de kaart zijn en niet doorhebben dat ze er werkelijk al zijn.  Zij was er gerust in, en je agpar score na vijf minuten is ook 10 op 10, maar wij waren toch wat geschrokken!

Je mag bij mama op de buik komen liggen en we geven je rustig de tijd om zelf de borst te vinden.  Je blijkt een natuurtalent drinkertje, kleine meid.

Ondertussen is de tweede vroedvrouw aangekomen, te laat voor de bevalling, maar nu kan ze wel nog assisteren met het opruimwerk.  
Ze leggen het verzorgingskussen op de zetel, zodat ik je goed kan zien en meten en wegen je, en testen je reflexen.

Je blijkt,inderdaad een erg kleine meid: 2,5 kg en 46 cm.
Toch mooi in verhouding.  Een heel schattig droppeke.
Een beetje vroeger dan gepland, maar wat zijn we blij dat je bij ons bent.
Welkom liefje.  Nu is ons gezinnetje compleet.


















Met dank aan de vroedvrouwen van de Bolle Buik voor hun voortreffelijke begeleiding, om deze ervaring mogelijk te maken.

dinsdag 14 oktober 2014

LIEFSTE AARON MAAND 24 ***FEESTEDITIE

"Piepiepie... Oera!!!"


Vandaag word je 2 jaar lieve schat!

2 jaar, wat een mooie leeftijd.

Ergens niet te geloven, ik herinner me je geboorte als gisteren.
Daar denk ik vaker aan terug, nu een nieuwe geboorte niet meer ver weg is...
En nu ik voor je tweede verjaardag toch eindelijk eens een foto-album probeer te maken en de foto's van die hele 2 jaar terug zie passeren...

Tegelijk lijkt het mijlenver weg, omdat het zo'n verschil is, een babbelende peuter die alles zelf wil doen, tegenover een klein baby'tje dat volledig afhankelijk is.

Het is wat zoeken soms, voor ons allemaal.  Om je te leren wat mag en niet mag, zonder te veel 'gedragsconditionerend' te zijn.
We leggen heel veel uit waarom, en meestal lijk je dat te begrijpen en luister je.
Maar soms ook niet.  Er zijn zo van die dingen die we je maar niet wijsgemaakt krijgen.
Op je speelgoedkast klimmen bijvoorbeeld, of gooien met eten, of je beker water helemaal omgooien.
"oei, mors hé."
"Nee liefje, dat is niet morsen, want je deed het per express."
"esssspressss."

Sommige dagen komen echt de 'terrible two's' naar voren en horen we alleen "ikke" en "nee".
Maar de meeste dagen valt dat reuze mee.
Het weekend was bijvoorbeeld weer superleuk, je was helemaal in je nopjes en uitgelaten.
Zondagochtend werden we gewekt met een zangconcert van jou.
Lagen mama en papa een beetje in bed met een big smile naar jou te luisteren.
Je was ontzettend uitgelaten, helemaal klaar voor je feestje.

In het Bruulpark, want mama had geen zin in een totaal overhoop gehaald huis, én belangrijker: jij bent nog steeds een echt buitenkind.
Mama zag het ook niet zitten om weer 2 à 3 dagen bezig te zijn met het maken van een dessertenbuffet, hoewel ik dat wel graag doe, zo alles zelf maken, maar ik ben ook geen supermama,  en zeg steeds vaker "het hoeft niet", dus we gingen voor: delegeren en 'keep it simple'.
Want het is niet dat je je over zoveel jaar nog gaat herinneren wat voor pinterestwaardige cake mama wel niet had gemaakt.
Nu ja, simpel werd het uiteindelijk niet, hoor.
Evelien bakte cupcakes voor jou; niet zomaar wat cupcakes, 4 soorten heerlijke cakejes met leuke *** versieringen.   Omi maakte haar befaamde yoghurtdessert en bracht ook nog taart mee van een patissier.  We moesten toch ergens 2 kaarsjes kunnen opzetten, hé?
Zo zie je dus, we hebben het geluk dat we omringd zijn door mensen die dat voor ons willen doen.  En dàt hoop ik dat je je herinnert later: wat een fijne dag het was.  Een dag als een andere eigenlijk, maar toch één om in te kaderen, omdat er zoveel mensen daar waren die jou graag zien.




maandag 6 oktober 2014

BUS

Nou, dat is nog eens een duidelijke én leuke bushalte.



foto's van: mmmm.tv



vrijdag 3 oktober 2014

LIEFSTE AARON MAAND 23

Liefste Aaron,



Waar zal ik beginnen?
Het is zo'n geweldig leuke periode nu!
We vallen elke dag van de ene verbazing in de andere.

"Kijk, een regenboog!"  (er was geen regenboog te zien, maar je zei het wel heel mooi).
"Ballon opblazen"
"Kijk, buus!!!" (bus).  "Oooooh, nog een buus. Groooooote buus!"
"Mama ook boke opeten."
"nog een beetje kater" (water, maar het is al vooruitgang t.o.v. "kakekinke", "pakje" is trouwens ook "melkje" geworden)
"ikke nijen" (je wil zelf je boterham snijden)
"andjes kuise" (we moeten je handjes wassen na het eten)
"auto's ook nat hé" (dat heb je met al die regen)
"oh, groooooote viesje" (grote vis)
"ikke ook kuus" (nadat papa mama een dikke kus geeft als we naar crèche & werk vertrekken)

En ineens zing je liedjes, zomaar, helemaal zelf:
"Slaap, kiendje, slaap.  Buiten ooo saap."
"Andjes draaien, koe -ba- va, andjes draaien, koe-vies.  Ooven- STOKVIES!!!"
"Akke akke tuut tuut, weg zijn wij.  Dadaaaaaaa !!!!"
"Piet Piraat, Piet Piraat, hoi, hoi, hoi!"

En alles met zo'n enthousiasme, dat wij volwassenen vaak ergens onderweg verloren zijn...

Dansen blijft één van je favoriete bezigheden.
Tesamen met buiten lopen (zo snel dat mama niet meer kan volgen met haar grote buik), "pingen" (springen), loopfietsen, klimmen, torens bouwen -"oh waaaaw, grote toren! bravo mama" -ja, mama helpt al eens - en tekenen.
Dat laatste, daar ben ik als knutselmama ook blij mee natuurlijk, dat je je begint te interesseren voor tekenen.  Liefst met pennen, of stiften.  Potloden zijn voor woessies, of dat lijk je toch te denken.


De fascinatie voor paraplu's blijft ook onverminderd.
Met het regenweer in augustus heb je dus je hartje kunnen ophalen.
En laatst was je bij mama op het werk, liep naar buiten en riep: "oh, mooie papaplu !!!"

De 'papaplu' in kwestie














Tja.

Naast paraplu's zijn ook alle voertuigen de max.  Vooral bussen en treinen.
En fietsen.  "Kijk, Fiesje!".
(sorry voor al de uitroepingstekens, maar zo spreek je, lieverd: alles met verwonderde uitroepingstekens.)
Je wijst ook regelmatig naar je fietsstoel en dan zit er werkelijk niets anders op dan een toereke met jou te gaan fietsen.

Wat wou ik dat ik je met fiets naar de kribbe kon brengen en met de fiets gaan werken.
Maar hé, de kribbe gaat verhuizen naar vlakbij!  Niet dat het voor jou wat uitmaakt, want tegen dan ga jij naar school.  Maar hé, de school is ook vlakbij!
Mama's bakfietsdroom komt misschien nog uit...

School...
Je bent ingeschreven om met Pasen naar school te gaan.  Begin juli kregen we post met het schoolreglement en praktische afspraken, zo ook een briefje met wat er in je boekentas moet zitten.
Toen moest ik toch even slikken.
Nu ben ik geen mama die wil dat haar kindjes klein blijven, ik vind het elke dag leuker worden, maar die boekentas maakte het zo concreet dat ik dacht: "zeg, overdrijvers, 't is pas met Pasen hé!"

We zijn toch naar je klasje gaan kijken eind augustus en je ging meteen op verkenning overal en met het speelgoed spelen.  "Dat is hier gelijk de crèche, maar dan met nog meer speelgoed", zei een mama en dat moet jij ook gedacht hebben.  Komt helemaal goed dus.  Die juf van jou is héél gemotiveerd en heeft ook ontzettend haar best gedaan om je tijdelijke klasje (zeg maar klas, want ze is best groot) gezellig en mooi te maken.

Maar zover zijn we nog niet hé!  Nu genieten we vooral van nu.
Want zoals ik al zei: het is een geweldige periode!
Je bent om op te eten.







donderdag 25 september 2014

LIEFSTE AARON MAAND 22

Dag liefste zotteke,


Hoog tijd voor een zomereditie van je brief.
Zoals altijd was het een mooie zomer, die veel te snel voorbij was.

Op mijn verlanglijstje stond:
- met Aaron met de trein weg -check
- met Aaron naar zee! -check
- met Aaron naar de dierentuin! -check
- met Aaron naar het provinciaal domein in Kessel-Lo -check check check
(nog bijgekomen, door Leuke wereld:  - met Aaron naar Marie's Garden.  Nazomertje nog? *)

Spelen met water, dat vind je wel leuk, hoor!
Heel leuk zelfs,
maar IN het water, ho, maar!
Geen douche, steeds wat drempelvrees alvorens in bad te gaan (dat doen we altijd samen), je speelt ROND het ploeterbadje in plaats van erin...
We zijn ook al een hele tijd niet meer gaan zwemmen (foei van ons, moeten we toch eens werk van maken).

En dan was daar eindelijk: de ZEE!!
Niet dat je nog nooit aan zee bent geweest, hoor.  Maar laten we zeggen dat je steeds in slaap viel in de buggy of draagdoek nog voor we aan het strand waren.  De zeelucht, zeker?
De zee vind je heel mooi: "mooie zee", maar enkel van ver.
Voetjes erin:  Nee, nee, huilen, huilen, huilen!!!
Zelfs als papa je pakte en je dus niet eens in contact was met de zee: huilen, huilen, huilen!!!

Je mama vind dat stiekem wel erg jammer, zelf houdt ze van water en de zee, en had wel zin in eindelijk nog eens wat waterpret, maar nee, hoor.
Zandpret met de "sepjes" is er des te meer, gelukkig.




Bij omi en opi ontdekte je de duplo.
Dus wist mama meteen wat haar te doen stond:  tweedehands een voorraadje inslaan.
En een speelmat kopen, willen we de vloer niet ruïneren.  Nu zijn we daar normaal niet zo mee bezig, maar gelijk gij kunt tekeer gaan soms met die blokjes...  En mega-hoge torens bouwen, die niet erg stabiel zijn, en die dan omgooien.

Je hebt ineens een enorme fascinatie voor paraplu's en parasols.  Het eerste wat opi 's morgens moet doen is de parasol opendoen.  "Papalu open".

Aan tafel steel je vaak de show.  Hoewel eten nog altijd met ups and downs gaat.
Gaat er goed in: "patti" (spaghetti) en "pakkepoeke" (pannenkoeken).
"Nog pakkepoeke".
Laatst maakte papa je een boke met zelf geschraapte chocolade hagelslag.  Je viste één voor één de stukjes chocola van je boterham en toen alle chocola op was, riep je: "nog boke!".
Je papa kreeg de slappe lach.
Je kan best gulzig zijn, het woordje "nog" horen we vaak.  Al is dat nog het vaakst met kietels en knuffels!
Daar heb je groot gelijk in, hoor, dat je daar geen genoeg van kan krijgen.

Je woordenschat gaat er fenomenaal op vooruit. "Vliegtuig", "ijs", "hier", "daar", "klaar" (met een Gentse r, vanwaar heb je die???), "patje" (patatje), "dante" (dansen), "pakje" (melkje), "papot" (kapot), "poesje" (een poes natuurlijk, maar ook het luipaard in planckendael)  en alles is mooi: "mooie hond", "mooie auto", "mooie bokken" (blokken).
Ook zeg je vaak "szo" (zo), een beetje slissend zoals het konijn uit Uki.
En heb je het woord "andere" ontdekt:  "andere beker", "ander drinken", "andere bokjes" (sokjes),...  Zucht.
Als we je nazeggen om te achterhalen wat je bedoelt, dan zeg je heel schattig: "ah, ja."

De zomer is voorbijgevlogen, maar jij, jij laat je nog niet vangen door de tijd.
's Ochtends loop je steevast bij het buitenkomen rechts, op zoek naar de poes van de buurvrouw, of om de trapjes op te lopen bij een andere buurvrouw,...  Als ik je 's avonds van de kribbe kom halen, ren je ook weg, links of rechts, soms helemaal naar het park, want je bent verdorie snel en mama-met-groeiende-buik kan niet meer zo goed volgen.  Ik laat je maar lopen, lieverd.  (laat die andere moeders maar wat meewarend kijken.)  Anders is het een gevecht en een huilend kind in de auto.
En eigenlijk, wie heeft er gelijk?  De opgejaagde mama die op tijd op het werk wil zijn of de vrolijke peuter die nog even volop van het buitenzijn geniet?
Het is een plezier, liefje, (en een levensles)  om samen met jou de wereld en de taal te mogen ontdekken.



*ook check ondertussen


vrijdag 5 september 2014

FAIR WEAR FRIDAY




Vandaag kan ik wat korter zijn dan de vorige keer:

Kleedje: in bruikleen van een vriendin, waarvoor dank!
Ik moet zeggen: ik heb veel kleurrijke kleedjes, maar altijd effen.  Da's niet heel bewust, dat gaat gewoon zo.  Patroontjes en zeker bloemetjes koop ik nooit.  Maar dit vind ik nu echt een geweldig mooi kleedje.  Dus misschien toch maar eens doen. Vond mijn ventje ook.

Gilet: tweedehands, afdankertje van de zus
Niet op de foto, 't is mooi weer!

Schoenen:  kurken schoenen van NAE, gekocht bij en&.  Daar schreef ik eerder al eens over.  Ik ben er nog altijd even content van.

Kort, maar goed deze keer!