zondag 1 maart 2015

LIEFSTE ANNABEL WEEK 7-8-9-10-11-12

Liefste Annabel,



De weken 6 t.e.m. 9 gaan we maar gauw terug vergeten.  Ze waren verwarrend en moeilijk.
Op 6 weken is er een groeispurt en ontwikkelingsprongetje, maar dat leek maar niet over te gaan.
De makkelijke slaper en goeie drinker was weg...
Ik moest je helemaal opnieuw leren kennen en dat duurde even.

Na de kerstvakantie gaat het beter.  Ietsje minder huilen en je valt weer makkelijker in slaap.
Zo slaap je nu soms in de auto, wat daarvoor nooit het geval was en autoritten dus vaak zeer lastig waren.   
Zo viel je eens in slaap in je wippertje, terwijl Aaron en ik aan het puzzelen waren.

En als je wakker bent, ben je ook veel vrolijker.  En je voert echte conversaties.  Als ik iets tegen je zeg, dan lach je heel mooi en zegt 'heu' en dan zeg ik weer iets en dan antwoord je weer 'heu'

Heerlijke weken volgen, waarbij we in de voormiddag nog fijn samen in het grote bed liggen.
In de namiddag doe je een lange dut in de draagdoek terwijl ik boodschappen doe / wat huishouden / blog / fotoalbums en kalenders maak /....
We gaan dan Aaron weer in de kribbe halen en wandelen daar in de buurt of op zijn vraag aan de vaart om 'bootjes kijken'.
's Avonds zit je in de wipper mee aan tafel, of je slaapt al terug in de draagdoek.
En nadat Aaron in bed ligt, installeren we ons samen in de zetel voor een lange sessie drinken-snoezen-babbelen-drinken enz... Tot je finaal in slaap valt en we naar boven verhuizen.

's Nachts wordt je 2 a 3 keer wakker, denk ik, ik weet het niet juist.  Lang leve de cosleeper! (Meestal lig je gewoon mee in bed, maar het lukt steeds vaker om je ook echt in de cosleeper te leggen, dan heb ik toch wat meer bewegingsvrijheid).

Je broertje heeft wel wat moeite met die cosleeper.  Logisch ook.  Dat jij bij mama mag slapen en hij niet...  Maar dan proberen we uit te leggen dat hij ook bij mama sliep toen hij zo klein was.  Echt begrijpen doet hij dat nog niet.

Jij kijkt vaak naar je broer.  Voorlopig kijkt hij nog niet vaak terug... Dat komt wel, hoor.

Na kerst kreeg je ook ineens wimpers.  Oef. Ik vond het zo raar dat je die niet had.  Maar nu zijn ze er, mooie lange, zoals je broer en je mama.
Volgens omi heb je ook helemaal mijn handen.
En je hebt een mooi stemmetje, vind ik.

Als je wakker wordt, rek je je eerst helemaal uit.  Een paar keer.  Zo schattig, je vuistjes in de lucht en een tootje trekken.  Zalig is dat.

Je hebt maar één onhebbelijkheid: je doet bij voorkeur kaka in een verse pamper en liefst nog nadat je proper gewassen bent.  In de douche.  Het badje gebruiken we niet meer, wij gaan samen in de douche.  Je broer heeft nog altijd schrik van de douche, dus bij jou beginnen we er meteen aan.  Jij vind dat best leuk, denk ik.
Bon, we hadden het over je onhebbelijkheid.  Die kaka, dat is vaak dan ook in één keer alles.  Helemaal tot op je rug.  En dan ook alles vuil: bodyke, kleertjes, tetradoek die in de wipper ligt om te voorkomen dat die vuil wordt, maar die verschuift door je gefriemel (geen zittend gat, net zoals je broer) en bijgevolg niet helpt, dus de wipperhoes ook... Hèhè.

Maar goed, als het dat maar is.  Mama zal wel wassen.







vrijdag 20 februari 2015

FAIR WEAR FRIDAY + FAIR FASHION FEST

Tijd voor nog eens een fair wear friday post!












Vandaag draag ik:

* een gilet van Misericordia, gekocht bij Todayisagoodday.be.  Fair gemaakt in Peru.  Ik heb ze al een paar jaar, van toen ik net die winkel ontdekte en ik ben nog altijd zot van het pofschoudertje.

* een borstvoedingskleed in bruikleen van een vriendin.  Bruikleen dat lijkt me van dezelfde categorie als tweedehands en dus ok.

* een zwangerschapslegging die ik tweedehands kocht bij Young Dolphins in Leuven.  Ik koop er wel vaker kleren voor Aaron.  Een tip voor wie eens in de buurt is.

* nieuwe schoenen uit de solden van hippeschoentjes.be.  Ja, inderdaad, dat is een kinderwinkel.  Maar zoals Lies en Leen al zeiden is het verdorie soms moeilijk om mooie, elegante, platte én duurzame schoenen te vinden.  Ik hoef dan wel geen orthopedische schoenen te hebben, ik merk dat schoenen met een hak in de kast blijven staan.  Ik krijg er meestal zere voeten van, en ik wil op elk moment een (stads)wandeling kunnen maken, als ik daar zin in heb, dus koop ik enkel nog platte schoenen.  Voor Aaron koop ik schoenen bij bovenvermelde winkel en ik vond het zo oneerlijk dat er voor kinderen wél veel keuze is.  Maar nu in de solden zag ik dus een paar passeren "laatste maat 38".  AHA!  Waarom zou ik niet?  Ze zijn van Manuela De Juan en met de hand gemaakt in Spanje.

* Annabel, helemaal gekleed in geleende kleertjes en verstopt in een geleende draagdoek (Tricot Slen organic).

Vandaag zit dus wel goed!
Over faire kleding gesproken: zondag 1 maart is er het Fair Fashion Fest in het Miat in Gent.  Dat is een eerste festival over eerlijke mode.
U heeft het vast al zien verschijnen op andere blogs of in de standaard, maar ik wil jullie er ook graag nog even warm voor maken.

Doorlopend zijn er DIY TEXTIELWORKSHOPS. (Breng dus oude kleren mee om mee aan de slag te gaan!) Er is ook een MODESHOW met 'Hippe vintage en hedendaagse streetwear', maar vooral dus draagbare en eerlijke kleren waarmee u er toch niet "geitewollesok" uitziet (en dat is niet slecht bedoeld hé, maar sommige mensen lijken te denken dat eco en eerlijk gelijkstaat aan een bepaalde stijl en dat hoeft niet).
Er is ook een fairtrade VERWENMARKT, met ondermeer Goedvandoen en Meer dan Mooi, People Tree, Armed Angels, Think Twice, Chevalier des pieds enz...
En u kan gewoon ook wat bijleren over "schone kleren" bij de INFOSTANDS en INFOSESSIES van o.a. Netwerk Bewust Verbruiken en Wereldsolidariteit. 


Meer info vind je hier en hier.
Veel plezier!

woensdag 18 februari 2015

SUIKERBONEN OF GEEN SUIKERBONEN

Waar ik bij Aaron al maanden op voorhand bezig was met het bedenken van geboortekaartje en kleuren en logo en de doopsuiker verpakt in gerecycleerde materialen, enz....,  ontbrak het me nu aan energie en inspiratie. (Sorry Annabel).



Toen ik 36 weken was drong het tot me door dat we dit echt niet meer konden uitstellen.
Er werd beslist dat een groen blaadje het logo zou worden en omdat er niet veel tijd meer was zocht ik online naar ecologische doopsuiker.  Uiteindelijk kwam ik uit bij mooie doosjes in multiplex.
Maar ik wilde ook nog altijd papieren zakjes in blaadjesvorm naaien.  Dat zou ik dan doen als mijn moederschapsrust inging...  En toen was Annabel er.  Niks genaaid en zelfs de doosjes waren nog niet geleverd.  Maar ach, bij een thuisbevalling en bij een tweede kindje komt het bezoek toch later.
Na enkele dagen kwamen de doosjes aan, die mijn mama alvast vulde.
Ik naaide de zakjes pas na kerstmis, maar toch: eind goed, al goed.



Ik ben nogal voor traditie, maar suikerbonen vind ik eigenlijk niet lekker.  Bij Aaron hadden we dan geopteerd voor de kleine smartieversie en toen maakte ik ook AARdbeiencONfituur.  Die was vele malen populairder dan de suikerbonen, dus deze keer lieten we deze helemaal achterwege.  De doosjes werden gevuld met thee en de zakjes met Turks fruit.



Ziet u de paddenstoel en het blaadje in vilt links?  Die had ik getekend op de binnenzijde van het geboortekaartje, maar deze heb ik niet zelf genaaid.  We kregen ze van een vriendin, die zelf ook niet kan naaien, maar omdat ik zo van handgemaakt hou, heeft ze ze laten maken bij atelier marlies.
Samen met een prachtig fleecedekentje en tutterdoekje.
Is dat geen geweldig cadeau?



dinsdag 3 februari 2015

WASHI BOOM

Ik schreef onderstaande post op 23/10/2013.
Maar het lukte me nooit om de nodige foto's te nemen.
Nu heb ik dat eindelijk maar eens gedaan.  Voor Aaron hem helemaal afbreekt!


De kinderkamer is nog niet geschilderd.  Want in ons huisje is nog niks geschilderd.
De parketvloer ligt er trouwens ook nog niet in, enkel osb voorlopig, en nog geen deur en plafond, maar dat terzijde.
Maar onze Aaron verdiende ook wel wat muurversiering.
Dus nam ik zomaar opeens een rolletje tape en begon een boom te tapen op de muur.
Blij was ik!  Het werd leuk!  Maar na twee takken was mijn rolletje op.
Oh, nee.  Wat nu?

Het internet afspeuren naar nog zo'n rolletje, maar 't was van een eerder seizoen, dus nergens meer te  vinden.  Ik dacht eens heel goed na waar ik dat rolletje had gekocht en gokte dat het bij de papiermier was.

Ik stuurde ze een mailtje of ze toevallig nog zo'n rolletje hadden liggen.
Snel kreeg ik antwoord van Ellen dat ze op vakantie waren, maar dat ze dacht dat ze nog zo één had liggen in haar bakje voor eigen gebruik.  Ze zou iets laten weten als ze terug waren.
De volgende week kreeg ik dan een mailtje dat ze er inderdaad nog eentje had liggen, dat ik mocht hebben.  Hoe geweldig is dat?  Mijn reddende engel.
Eén extra rolletje bleek echt juist, juist gepast!





En daarmee is de boom nu eindelijk voltooid.
(En hij is dus ook al terug gesnoeid door Aaron.  "ikke plakke".   Vandaar die krulletjes boven de afgebroken takjes.)

Er logeren enkele uiltjes in.  Een stoffen exemplaar dat tante Lara meebracht uit Australië, een uitgeknipte uit inpakpapier en een print van mijn ingescande pyjama.  (Dat laatste uiltje is twee maand geleden ter ziele gegaan.  Aaron ligt niet graag stil op het verzorgingskussen.)
Ook op de boekenplank staan nog twee handgemaakte uiltjes die hij voor zijn geboorte kreeg.  Die blogde ik hier.  














Als ik dan toch aan het fotograferen was, nog enkele beelden van de rest van zijn kamertje.  De kleuren werden reeds bepaald toen we jaren geleden de showroom van Jaga binnengingen en op slag verliefd werden op de PLAY convectoren.
Het witte bedje kochten we tweedehands en opi schilderde enkele stijlen in het kleurschema.  We vonden wonderwel een commode van Bopita (mix & match) met dezelfde kleuren.  En zijn kleerkast is een antieke kast die in ons huis stond toen we het kochten (naast allerlei rommel dat voor het containerpark was.)  Opi (alweer) schuurde ze helemaal op, oliede ze en verfde de bloemetjes lichtblauw.  De handgrepen werden vervangen door leuke exemplaren van de kleine zebra.



zaterdag 31 januari 2015

LIEFSTE ANNABEL WEEK 4-5-6

Liefste Annabel,

Toen ze bij Aaron zeiden: "Geniet ervan", dacht ik: "What the ****?  Zijn jullie dat vergeten soms hoe dat was?".  Maar nu kan ik er mij iets bij voorstellen en probeer ik het af en toe.  Genieten.

Je bent echt een natuurtalent drinkertje.   Je drinkt met volle teugen; zelfs de kraamhulp in de keuken hoort het en verschiet ervan!  Je papa zei op dag 2: "Als er iets is wat ik je gewenst had, dan was het dat wel."  Ik had er zelf niet op durven hopen.  Wat een verschil met je broer.  Het maakt de kraamtijd zoveel relaxter.

Evengoed blijft het vermoeiend natuurlijk, veel slaap gun je me niet.  En je groeispurtjes zijn om "u" tegen te zeggen.  Je doet er ook meer dan gezegd wordt, precies.  Je hebt ook wat in te halen natuurlijk.  Maar na 3 weken, weeg je zowaar 3kg en 20g!!!  Woow!  Dan is me dat allemaal zeer de moeite waard.

Je maakt nog steeds veel geluidjes.  Wanneer je in je slaap begint geluidjes te maken en ik wrijf even over je buikje, dan verschijnt er een lachje op je gezicht en word je weer stil.  Wenen doe je niet zo vaak.  Enkel als je honger hebt.  Dan ben je heel ongeduldig en gaat het volume snel de hoogte in.
Mét pruillip.

Je kan erg goed "zoeken": als je honger hebt, heb je al verbazingwekkend veel kracht.  Je kan je nekje ophouden en boenk, boenk, opzij, naar onder, wriemel je jezelf een weg richting tepel.

Iedereen vraagt of je op je broer lijkt en sommigen vinden heel erg en anderen dan weer niet.
Eerst een beetje, na twee weken weinig, en nu wel weer.
In de kribbe omschreven ze het goed:  "Het zijn zeker geen kopieën, maar je ziet toch dat ze broer en zus zijn."

Je broer heeft het wat moeilijk soms dat hij mama nu moet delen, maar is wel heel lief voor jou. Hij brengt je dekentje, als dat ergens in de zetel ligt of deelt een blokje aan je uit.  Hij helpt ook de maxicosi te dragen als we samen naar de auto lopen.

Je broer bracht helaas ook ziektekiemen mee van de kribbe.  Hij was de hele week thuis met een ontsteking van de longblaasjes en ook jij werd ziek, gelukkig niet te erg.  Het bleef een verkoudheid.
Maar door je verstopte neus kon je wel zeer moeilijk slapen en drinken.
Toen we je weer wogen, was je afgevallen!  En je was zo goed bezig...
Ik had er alle vertrouwen in dat je dat wel zou inhalen, en ja, hoor, zodra de neus weer ok is, begin je te drinken, te drinken, te drinken.  Enkele dagen later is er de 6-weken groeispurt ook nog eens.  En als we naar de vroedvrouw gaan op controle bleek je weer heel goed bijgekomen te zijn.  Oef!

Je lacht.  Je eerste voorzichtige lachje was voor papa.  En voor mijn borsten ook.
In week 6 lachte je zeeeeer uitgebreid.  Je lacht met mond wijd open en met heel je gezicht.  Zo leuk!
Daar gaan we hopelijk nog meer van genieten de komende weken.




donderdag 29 januari 2015

LIEFSTE AARON MAAND 25-26 PS

Lieve schat,


Zo'n lange brief en nu is mama toch nog wat vergeten.
We kunnen ook niet àlles onthouden en bijhouden voor later, maar dit moet er toch nog bij.

Af en toe haal je je speelmat uit elkaar en maakt dan een lang pad in de keuken.
Soms enkel met de rondjes, soms enkel de vierkantjes, soms allebei.
Oh, de creativiteit die in je kleine bolleke zit, we love it!




dinsdag 27 januari 2015

MET ZINGEN IS DE LIEFDE BEGONNEN

Overmorgen is het weer gedichtendag en zelfs de start van een heuse poëzieweek.
In teken van ... de liefde.
Hoe kan het ook anders?
Liefde en poezie zijn twee handen op een buik.

Vandaag weten we ook wie de Heman De Coninckprijs wint en wiens gedicht je dus gratis op poster kan halen in de boekhandel donderdag.
Ondertussen deel ik graag een gedicht van Herman De Coninck zelf.
De foto is van lang geleden, toen onze liefde nog vrij vers was.
'Lang geleden' klinkt misschien wat overdreven, van iemand van 32, maar toch... 13 jaar samen binnenkort, dat kan al tellen.